01 - Ne Ekmek Ne De Su
02 - Papatya
03 - Sessiz Eller
04 - Vur Sen Beni
05 - Hepsi Bir Ya Sonunda
06 - Sen Benim Olmasan Da
07 - Mutlu son
08 - Yollar
09 - Hiç Kimse Bilmez
10 - Her Gün Aradıysam
11 - Yarın Olmaz
12 - Yazgı
NE EKMEK NEDE SU
Uyanıver gökyüzüyle sonsuzluğa
Unutuver
Hatırlatırsa ellerin
Süzülsün dudaklarından
Yıllar boyunca
Son bir nefes acın katlanınca
Bana yoksun
Biliyorum
Usul usul eriyorum
Kararıyor gözlerim hep
Yorgunum
Yığılır kalır
Yüreğim
Donuk gözlerinde
Ter atar deniz geceler indiğinde
Ne ekmek ne de su
Sensizlik korkusu
İstemem yeter ki sen
Yanımda ol yeter
PAPATYA
Bizi tanıyan herkes bilir senle ben eskiden beri
Hiç derdimiz olmadan büyümüştük yan yana
Hani çok sevdiğin o filmi gördükten sonra
Kısacık kestirip saçlarını içtin ilk sigaranı
Oh papatya
Yüzümün haline bak
Seninle kim kalacak
Işıklar kapanınca benden çok uzakta
Oh papatya
Son bir defa bana bak
Seninle kim kalacak
Işıklar kapanınca buradan çok uzakta
Zaman mı değişti yoksa ben mi
Geride kaldı o günler
Aklım belli karışmış yüzümde gölgeler
Senin için saklayıp sana getirip anlattığım herşey
Artık çok boş geliyor yalan tüm kelimeler
Oh papatya
Şimdi o günlere dönüp seni düşündüğüm anlarda
Hala üstümde kokun
Sesin kulaklarımda
Oh papatya
*SESSİZ ELLER*
Ben hala ölürüm plastik çiçekli gizli bahçemde
Sessizlikten kaçar sığınırım yorgunluğun koynuna
Apansız uyanır düşlerin
Tek güzel yerinde ararım tadını
Eve dönmenin yolunu bilmenin
Kimin, kimin bu sessiz eller
Mor halkalı yaralı gözler
Kıyılarıma vuran sen misin
Kimin, kimin bu kör gözler
Bu varışsız yalan sözler
Adını unutan sen misin
Ben hala ararım
Bilinmeyenin ulaşılmaz balını
Kaçarım kalabalıktan, yalnızlıktan
Dostumuz ölümden
VUR SEN BENİ
Göz yaşıysa sevdiklerin
Ben en çirkini, en fakiri
Yanmıyorsa yorgun lambam
Isıtmazsa, karton evim
Hiç tutmam ben sözlerimi
Derindir uykum uyanmadım
On gün oldu ben öleli
Bir öyküydüm anlatıldım
Vur sen beni yerden yere
Damganı savur ellerimize
Bir kavga ki ürkütürse
Kanatırsa seni gizlice
HEPSİ BİR YA SONUNDA
Renkler
Mevsimler soluyorsa
Sen evde yokken
Sevgi seni arıyorsa
Günler
Yağmurlarla yok olsa
Çok küçüksen
Üstüne basılıyorsa
Çok gezenin bildiğinde
Çok bilenin mutsuzluğunda
Hepsi bir ya sonunda
SEN BENİM OLMASAN DA
Daha gün ışığı görmeden
Bana görünmeden yolunda
Her gün arar o sevgiyi
Mışıl mışıl uykusunda
Sanma seni hatırlarım önce, sonra
Görmediğinde
Sanma sana çok kızarım
Zaten odam hep dar geliyor bana
Sen benim olmasan da
Yazı bitiren o ellerin
Seni sevenlerin koynunda
Gördüm acılı resmini
Bana gülümsedi sonunda
Sanma seni hatırlarım önce, sonra
Görmediğinde
Sanma sana çok kızarım
Zaten odam hep dar geliyor bana
Sen benim olmasan da
Ya siz beni sevenler
Unuttunuz sonunda
Bu "Oteller Kenti" nin
Diğer yakasında
Zaten odam hep dar geliyor bana
MUTLU SON
Çok uzaktan geldiysen,
Otur, soluktan,
dedi.
Kuraklıktan geçtiysen,
Dikenli yollardan,
Karanlıktan,
gölgeden,
issızdan
Yüzünü yalayan soğuktan, doğum,
acı,doğrularım, korkularım;
sorulunca yanıtı içimizde olan,
kanımı donduran,
isıtan,durduran
bir kalemsen,
bir boş kağıt
Mutlu aşk varsa da;
mutlu son yoktur.
çocukluğun anıları
sırtında ağır örtü,
üşütendir aslında
kış gecelrini
süre değil anlattığım,
her şeyin sonu
mutlu aşk varsa da,
mutlu son yoktur
YOLLAR
Tutsak olmuş, düşman olmuş
Milyon defa tekrarlanan hayatımsa
Gizli bağın çözüldüyse
Yollar varsa pahalıysa
Uzun kısa ya da darsa
Artık hiç farklı olmayan
Sıkıldığın hayatınsa
Aslında yollar
Yalanını görmez yaraları sarmaz
Hiç bitmez aslında yollar
Daralıp açılmaz sonuna da varmaz
Hem varsan da farketmez ki
Oldum oldum çocuk kaldım
Yüreğimden yaralandım
Bir yer olsa huzur sunsa
Dizlerim üstünde çöksem
Sonsuz yolu aydınlansa
Günün ilk ışığında
Son birkez nefes alsam
Kaybolsam gözyaşında
Ya da ilk kitabımda
HİÇ KİMSE BİLMEZ
Ben hep sana gelirim
Beni anlasın diye tenin
Bırakırım kamaşsın yaşamdan gözlerim
Tenini avuçlarım zaten severim
Gelmesen de sevmesen de beni
Tutsan ellerimden
Geçmişi unutamam ki
Öpsem gözlerinden yaşları kurutamam ki
Damağım çöle dönmüş
Sesim çamura
Oyuncağını geri ver içimdeki çocuğa
Hiç kimse bilmez
Hiç kimse sevmez
Şimdi sende yoksun yanımda
Hiç kimse duymaz
Hiç kimse sormaz
Şimdi sende yoksun yanımda
Yüzüm gözüm toz toprak
Yağmurların yıkamaz
Kalbim kabuk bağlar
İçim artık acımaz
Kanserli kentlerin çığlığından
Son trenle ayrıldığımdan
HER GÜN ARADIYSAM
Gizli değil ki bu okunuyor yüzümden
Sonsuz bulamayışı kalbimin
Bir daha aramaz tanırım onu
Kaçamağı beynimin
Tutunuversem çalısına sevginin
Uçurumlarda
Her gün aradıysam
Hiç bulamadıysam
Hep çocuk kaldıysam
Büyür müyüm sonunda
Tek sen değilsin ki boşluğa uzanan
Korkak sevgisiz kalbimiz
Bir daha aramaz tanırım onu
Yaralıyız hepimiz
YARIN OLMAZ
Tutsak olmuş, düşman olmuş
Milyon defa tekrarlanan hayatımsa
Gizli bağın çözüldüyse
Yollar varsa pahalıysa
Uzun kısa ya da darsa
Artık hiç farklı olmayan
Sıkıldığın hayatınsa
Aslında yollar
Yalanını görmez yaraları sarmaz
Hiç bitmez aslında yollar
Daralıp açılmaz sonuna da varmaz
Hem varsan da farketmez ki
Oldum oldum çocuk kaldım
Yüreğimden yaralandım
Bir yer olsa huzur sunsa
Dizlerim üstünde çöksem
Sonsuz yolu aydınlansa
Günün ilk ışığında
Son birkez nefes alsam
Kaybolsam gözyaşında
Ya da ilk kitabımda
YAZGI
Sil severek gözleri
Dilsiz ellerinle sarmala sar beni
Korkusuz isteğin bağırsın
Ölmemiş sevgiler arasına koy beni
Aslında yok çaresi bilirim
Canlar verir soğuk nefesim
Aslında yok çaresi sevginin
Kabaran serin teninin
Yollara yıllara yazgımı yazdım yanında
Hep uzaksa her biri
Kavrayıp bıraktıysan hep beni
Görünmem duvarlar inince
Yine de sen hep dokun gör beni
